(เปลี่ยน bg ใหม่แล้วกด refresh กันด้วยนะครับ ^-^) วันนี้นั่งดู ซีรี่ญี่ปุ่น My Boss My Hero ส่งเจ้าพ่อไปเรียนหนังสือที่พึ่งซื้อมา ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ซีรี่สั้นๆแค่ 10 ตอนจะทำให้เราหัวเราะและร้องไห้ไปกับมันได้ขนาดนี้ >.,< "
* การเรียน มิตรภาพ ความรักครั้งแรก ชีวิตวัยรุ่น * ถ่ายทอดความรู้สึกออกมาได้ดีมากๆ ดูแล้ว อินไปกับมันมากมายคะแนนเต็ม10 ให้ 9.99 เลยลองหามาดูกันนะครับ หนังดีจริงๆนะเอ้อ



พอดูหนังจนจบคิดถึงเพื่อนขึ้นมาทันที เลยไปรื้ออัลบั้มรูปเก่าๆสมัยม.ปลายมาดู นั่งดูนั่งยิ้มไป มันรู้สึกคิดถึง อยากกลับไปใช้ชีวิตช่วงเวลานั้นอีกครั้งนึง ทั้งๆที่มันก็ผ่านมาตั้งหลายปีแล้วนะ แต่พอหลับตาลงมองย้อนกลับไป ความรู้สึกทุกอย่างมันยังชัดเจนเหมือนเพิ่งผ่านมาไม่นานนี้เองชีวิต3ปีในมัธยมปลาย การได้รู้จักกับเพื่อนๆ การแข่งกีฬาสี ทั้งการเลือกตั้งประธานนักเรียน เข้าค่ายวิทย์ จัดงานปีใหม่ ติวก่อนสอบ แกล้งกัน ทะเลาะกับเพื่อน คืนดีกัน แล้วก็ความรักครั้งแรก(>/////< )

อ๊า..นึกแล้วขำมีอยู่ครั้งนึงตอนที่คนในห้องขาดเรียนพร้อมกัน 2 คน แถวมันก็ดันขึ้นมาข้างหน้าแล้วบังเอิญได้เต้นลีลาศคู่กันกับเค้าพอดี ตอนนั้นมือไม้มันสั่นไปหมด หัวใจก็เต้นแรงมากๆ เหงื่อไหลพรากๆ ภายในหัวมันเบลอไปหมดเต้นผิด เต้นถูก อายมากเลย ^^" จนความแตกไอ้เจตเพื่อนซี๊ผมมันจับได้ เลย มันถามว่าชอบ<...>เหรอ เลยต้องบอกกับมันไปตรงๆ ว่าเออแอบชอบมา 2 ปีแล้ว มันก็ช่วยเต็มที่สารพัดวิธี แต่ก็นะตอนนั้นหน้าบางมาก แบบโคตรขี้อายอะ เวลาคุยก็ไม่เคยทำอะไรเหมือนจีบเล้ย.. ก็เป็นแค่เพื่อนกันมาตลอดจนใกล้จะจบม.6 คิดว่านี่เป็นโอกาสสุดท้ายแล้วเลยรวบรวมความกล้า บอกออกไป เค้าก็เงียบไปซักพัก....ผมก็เลยเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นต่อแทน วันรุ่งขึ้นเจอก็ทำตัวเหมือนปกติทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น บอกตรงๆเลยว่าในใจมันไม่ปกติเลยเศร้ามาก คิดว่าอกหักแน่แล้ว ไม่กล้าพอที่จะไปถามคำตอบจากเค้าอีกรอบด้วย กลัวว่าแม้แต่สถานะเพื่อนก็จะไม่เหลือ--'' จนจบม.ปลาย เราก็แยกย้ายกันไปในที่สุด

ก็มีอยู่ครั้งนึงหลังเรียนจบไป เจอเพื่อนกลุ่มเดียวกับเค้า คุยกันไปกันมา ก็เล่าเรื่องนี้ให้มันฟัง มันก็ด่าเรา ว่าเรามันโง่ มันบอกว่า ถ้าเค้าไม่ปฏิเสธ ก็แปลว่าเค้าก็ชอบเราเหมือนกัน(- -* เอาจริงๆใคร..มันจะไปคิดเข้าข้างตัวเองได้งั้นฟะ )
เฮ้อ.....บางทีมันก็อดคิดไม่ได้นะว่าตอนนั้นคำตอบมันจะเป็นอย่างไหน yes or no เค้าคิดยังไงกับเรานะมันคาใจจริงๆ

ตอนนี้รู้สึกโหยหา...ช่วงเวลาในอดีตมากเลยทั้งเรื่องราวที่สนุก เรื่องราวเศร้าๆ มันรู้สึกอบอุ่นในใจทุกครั้ง ที่ได้คิดถึงเรื่องราวเหล่านั้นแฮะถ้าเป็นไปได้ก็อยากกลับไปนั่งเรียนกับเพื่อนๆ นั่งคุยเรื่องไร้สาระ นั่งคุยเรื่องความฝัน อนาคต นั่งกินข้าวกลางวัน ทำตัวเรื่อยเปื่อย อีกสักครั้งจัง ><



คิดถึงนะเฟ้ย >. <

entryพล่ามแต่เรื่องน่าอายทั้งนั้นเลย....แบบกำลังอินกับ หนังหงะ- .-
แล้ว..เจอกันใหม่เมื่อชาติต้องการนะคร้าบบบบบบ


embed>Title:: แค่ไหนที่เรียกว่ารักกัน
Artist::Corncan